تبلیغات
. - آیه بیست و ششم _ غم
.

ای غم،

     چرا دست مرا در دست،

            شتابان سوی فردا می سپاری راه ؟!

     چرا قلبم به صلّابه ی تو مصلوب است،

                                      تو ای غم جانکاه ؟!

تو بی جانی،

  تو از شادی گریزانی،

               دلم آهسته و آرام، در گوش من خواند،

                                            کنارم تا ابد تو می مانی !!!

             *********************************

من همچون برگ خشکیده، تو همچون باد،

              سبکبالانه بی مقصد، اسیر طوفانم،

                از آن هنگام، که شادی بر پیکرم جان داد.

مرا با خود تو خواهی راند،

           به سوی یک پریشان رود

          و من ندانستم کاخر، شادی و غم را،

                            کدامین یک سرشتم بود ؟!!

            **********************************

مرا بی بال، مرا بی جان،

            مرا دلبسته کوچاندی،

مرا عصیانگری عاشق،

                   مرا مجنون،

                  مرا بی نام صدا خواندی.

          به جرم ذره ای از عشق،

                           خانه ی دل را تو ویراندی ...

          مرا ای یار دیرینم،

                              چشمه ی شادی ز قلبم را، تو خشکاندی.

تو ای شادی ...

       تو ای نامهربان یارم،

          به یادت هست، مرا از آشیانه ات راندی ؟!!

مرا ای یار دیرینم،

              مرا ای غم،

                     تو سوزاندی ...

                                تو سوزاندی ...


برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، دلنوشته، شعر، غم،
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 25 مرداد 1390 توسط مسعود جعفرزاده