تبلیغات
. - آیه بیست و چهارم _ رفتگر مهتاب
.
تقدیم به رفتگر 77 ساله، عبدلله مرحومی که چند وقت پیش جسم بیهوش شدش از فرط گرسنگی در پارک های تهران پیدا شد و تنها آرزوش اینه که بازنشست بشه اما ... از این 18 سالی که کار کرده 8 سال از زندگی اون رو با عنوان اینکه رسمی نبوده، نادیده گرفتن و باید 20 سال دیگه صبر کنه، یعنی تا 97 سالگی!! البته اگه تا اونموقع زنده مونده باشه.

تو که در دالان این شب تاریک،

بر گیسوان بی انتهای راه، شانه می زنی هر دم؛

                                  برای اندکی نان با هزاران غم

تو را با زجری هزاران بیش این مردان میهن دار،

               تو را با رنج بسیار و اندک مزدی اجین است انگار.

تو با دستانی پر از پینه،

      با دلی عاری ز هر کینه؛

کینه از رنج این ایام، کینه از سفره ی خالی، کینه از دنیای پوشالی؛

                        تو ای ناکام این دنیا،

با دلی شاد و پر از امید، زمین را می سابی و می سابی.

تو از رنج تهی دستی، چه شبها خفته ای در تب،

و این مردان صد من کار، ندارند رنج زحمت های تو را یک شب.

         و شرم دارند بگیرند دست تو را در دست،

                                   یا که نامت را به لب آرند،

                  چه آنجا که یک لحظه، لباست را به تن دارند!!!

تو غرقی، در آرزوهایی کوچک و شیرین

         به امید شبی سرد مهتابی

       که در محفل گرم خانه ات خوابی...

                         آری تو در اندیشه ای نابی.

و خود می دانی و من نیز؛

                 نه کوچه و راه را ،

                    تو قلبت را جارو زدی هر دم،

از خس و خاشاک صد کینه، از گرد و غبارِ غم.

             تو ای پیر زحمت کش؛

به قول این مردان، تو را می خوانم ای یارو،

تو که سال ها کوچه های عمرت را زدی جارو،

می دانم؛ در حسرت پول یک سوزن تو خواهی مرد،

                                           بدون رنج خوردن دارو.


         تو ای رفتگر مهتاب ...

تو با عشق زمین را می سابی و می سابی

و بیش از پیش، معنای ثروتِ فقر را تو می یابی ...





برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، دلنوشته، شعر، رفتگر مهتاب،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 11 اردیبهشت 1390 توسط مسعود جعفرزاده