تبلیغات
. - آیه بیست و دوم _ دریای پُر غوغا
.

« خاطرم دریای پر غوغاست » *

    و قلبم بی نصیب از لحظه ای شادی،

                          هنوز بر بام این دنیاست.

    و من میدانم و او نیز،

               که چشمان خونینم مجنونترین شیداست

و دودی بیکرانتر از دریا،

             از کوره ی دلم پیداست.

و می شینم،

     و می خوابم،

           و می گریم،

                  و می نالم:

تا به کی اشک ریزی ای دل بی تاب،

تا به کی طرحی ز غم ریزی، ای نقاش آواره،

                                           صورتگر مهتاب

تا به کی نی می نوازی، ای کولیِ عاشق،

                                            عصیان گر بی خواب.

بیا همدرد، بیا صندوقچه ی اسرار،

                 بگیر آرام در آغوش این مرداب.

         تو میدانی:

             منم بی تاب، پر از آشوب،

              منم دریای طوفانی...

در این شب پر از رحمت، در این غوغای بارانی،

                           منم، در آسمانِ تارِ چشمانِ تو زندانی.

                                      تو می دانی...

                                                تو می دانی...

                                                   .

                                                   .

                                                   .

                  نگاهم وامانده بر قاصدی رقصان به دست باد

و ساعت ها نگاهم بر قاب آبی رنگ آسمان خیره؛

                       و در او نیز،

پرید آخر رنگ رخسارش،

               چو شام قلب من تیره.

                           ****

*  – قطعه ای از سروده های سیاوش کسرایی

 




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، دلنوشته، شعر، دریای پر غوغا،
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 17 اسفند 1389 توسط مسعود جعفرزاده