تبلیغات
. - آیه سی و چهارم _ حسرت یک رویا
.

بازم یک نانوشته خیلی قدیمی. البته به همون سبک و سیاق قبل. هر چند دلم نمی خواست دیگه باز برگردم به اون نوشته ها سایق(آخه دیگه به نظرم ارزش شعری زیادی ندارن)، اما به هر حال واسه این روزا، فقط بدرد آپ شده می خورد. لااقل وبلاگ، ازین سکوت در می اومد. اگه همون مشکلات قبل رو درش دیدید، به بزرگی خودتون ببخشید. به هر حال نانوشته ای کهنست دیگه. فقط خواستم وبلاگم خاک نخوره.


حسرت یک رویا، حسرت یک آغوش

           حسرت خوابی خوش، مانده به دل خاموش

این حسرت بیگانه، از چنگ دلم می گفت

                        از درد دلی کهنه، با سوز قلم می گفت:

ای حسرت شوم عشق، ای حسرت یک دیدار،

               امشب به دلم سر زن، شاید که ز خواب مرگ، امشب کنی ام بیدار

امشب ز دلم بر خیز، ای بغض لبالب شور

        امشب تو رهایم ساز، از آهی به دل مانده، از حسرت دردی دور

                         .....

این حسرت چند ساله، خواب دلم را شست، آخر به دلم سر زد

                        با دست پری اندوه، با چشم تری از اشک، بر کنج دلم در زد

     لبخند ترم گم شد، دستان دلم لرزید،

                   چند قطره ی اشک سرد، بر کنج لبم لغزید

با بوسه و مهر و ناز، بر دوش دلش خفتم

                                 با ناله و اشک و آه، در گوش دلش گفتم:

ای کعبه ی آمالم، ای بتکده ی پنهان

                            اکنون مرا دریاب، اکنون که شده روحم، در بند دلت ویران

                  ****

نازک گل رویایی، خوابم به امیدی باز،

                  شاید که تو باز آیی، شاید که تو باز آیی




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، دلنوشته، شعر، حسرت یک رویا،
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 17 اسفند 1390 توسط مسعود جعفرزاده