تبلیغات
. - آیه بیست و هشتم _ قناری قشنگ قصه های من
.

اینم ی نانوشته دیگه ک مربوط به چند ماه پیشه.اونموقع یادمه سعی کرده بودم هم رو وزنش کار کنم، هم رو معنیش. اونموقع همون چیزی بود ک دلم می خواست. بد نشده بود.


قـنـاری قـشنـگ قـصـه هـای من

بیا به سرزمین دیگری سفر کنیم

ازین دیار کهنه خشک و بی ثمـر

بسان تند باد مشرقی گذر کنیم

 

                                       بـر ایـن شـکـسـته شـاخ مهـر و عـاطـفـه

                                       دلـم گـرفـت  ز  تـیـره  ابـر بـی کـسـی

                                   سفر کنیم به هر کجا که مست می کند مرا

                                       رفـاقـتـی بـه رنـگ لالـه هـای اطـلـسی

 

سفـر کـنـیـم ازیـن دیـار شـوم کـرکـسان

به هر کجا که دانه ای شکوفه می شود

سفـر کـنـیم ازیـن خرابـه هـای غـم زده

کـه هـر نـشاء سبـز آن علوفه می شود

 

                                    سفر کنیم به هر کجا که می دمد سپیده اش

                                     بـه غـربـتـی  کـه  بـوی  آشـنایـی می دهـد

                                     بـه هر کـجا کـه زرق و بـرق آسمان روشنش

                                      مـرا  ز سـوز هـر نـفـس رهـایـی مـی دهـد

 

سـفر کـنیم ازین سکوت سرد سـایـه ها

سفر کنیم ازین هوای خشک و بی نفس

سفر کنیـم بـه جـشن سربـی ستاره ها

ز پیـله های پُـر ز اشـک و آهِ ایـن قـفـس


                                             قـنـاری قـشنـگ قـصـه های من

                                             بیا به سرزمین دیگری سفر کنیم

                                             ازین دیـار کهنه خشک و بی ثمر

                                             بسان تند باد مشرقی گذر کنیم




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، شعر، قناری قشنگ قصه های من،
نوشته شده در تاریخ شنبه 23 مهر 1390 توسط مسعود جعفرزاده