تبلیغات
. - آیه بیست و هفتم _ درخت سیاه
.

بعد از کلی راهنمایی دوستان عزیز و بزرگم، تصمیم گرفتم فعلاً چند وقتی فقط بخونم تا شعر بگم. حد اقل تا 5 ، 6 ماه چیزی نگم بهتره. فکر کنم لازمه هنوز خیلی بیشتر مطالعه کنم، اما هنوز 7 ، 8 تا شعر از قدیم مونده که وقت نکرده بودم رو نت بزارمشون. اگه وقت کنم، سعی میکنم هر هفته یکیشو رو وب قرار بدم و باز منتظر نظرات شما دوستان عزیز هستم.

اما هر لحظه که سکوتم رو شکوندم ، با یه خبر اعلام میکنم و باز با پررویی سابق، همه اساتید خودم رو دعوت میکنم. شاید به این نتیجه رسیدم که خیلی بدرد شعر نمی خورم اما ...

به هر حال، فعلاً باید منو با همون شعرای قدیمی و همون نواقص گذشته تحمل کنید.

اینجا هم که زندگی سیاه رو سعی ردم به زندگی یه درخت خشکیده تشبیه کنم که حتماً باز همون مشکلات سابق درون هست اما ...

تا چند ماه دیگه و به امید یه شعر تازه و البته کامل.... (هر چند وبم با شعرای قدیمیم همچنان آپدیت خواهد بود.)

منتظرتونم، تنهام نذارینا....

 

 

 

ز سوز هزاران تب ناشناس

سبک برگ و اندر خزان پیکرم

چو بیدی که خشکیده ساق دلش

به یک شعله چنگ بلند اخگرم

 

                            نه سبزم که از گُل بروید دلم

                         نه خشکم که نقشی برون آورم

                         نه زنده که غنچه دهد این وجود

                           نه مرده، عجل پر کند ساغرم

 

اگر جنگل آن روح نوشیده مهر

بُوَد یادگار کهنسال من

دلم زاده اینک به مرداب غم

فرو رفته در گِل پر و بال من

 

                      زمینی که روزی به صد مهر و ناز

                          مرا پرورانید و چون هم نفس

                         به گوشک دم از آشنایی دمید،

                        بسته اینک دو پایم بدین صد قفس

 

ز این سایه و بخت حسرت فروز

شَوَم خیره بر دامن مهر و ماه

که شاید دهد پاسخم را به خون

ز این طالع ِ بد سرشت و سیاه

 

                        ازین خاک کهنه دل و بی مرام

                            «نیاید بهاران نو باورم

                           الا ای درختان تاریک شب

                      من از روح باران پریشان ترم»




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، شعر، درخت سیاه،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 24 شهریور 1390 توسط مسعود جعفرزاده