تبلیغات
. - آیه بیست و یکم _ عطش
.

به دل صد هوسم هست،

               که شورانده دلم را

         چو هیزم کده ای شعل در آتش،

                        که سوزانده هزاران غزلم را

 

به کوی غم هجران تو پر زد همه جانم

               به جهانی که در آن عطر و نوایش،

                                     به خون خفته و سر مست،

         غزل واره ی عصیان زمین است.

جهانی که هزاران گل بی خار

       به هرمان ِ نگاهت همه پرپر شد و خشکید

 

جهانی چو سراپرده ی مژگان

                تبارش همه از نو گل رقصان

                        وجودش به طربناکی گل های بهاری

              همه مست و گل افشان،

ولیکن همه از درد فراغت به ستوه آمد و خشکید.

شرر خانه ی جانان:

         خزانش همه بی رنگ،

                    گلستان وجودش همه بی بو

                                         بهارش همه خشکان

 

نوایش به نهانخانه ی تاراج وجودم همه افکند،

 همه رعد و همه برق

        چو سیلابه ی چشمان ترم را

                به حزنی که فروخفته در آهنگ؛

همان نای لبالب زده از بغض

                   همان نای پر از اشک

        که همچون نفسی خسته و بی جان،

           پر از بغض و پر از اشک و پر از سوز،

   بشوریده ز آتشگه ایمان.

همان سازی که از میکده نالید

                  همان نای چمان مست

                            همان نای غزل خوان.

 

تو پرواز گشودی به سراپرده ی پاییز و همه

                                 سبزی من رو به خزان رفت،

تو رستی و زمان رست

                 تو خفتی و زمان خفت

ندانستی که سراب نگهت باز

                مرا در عطش عشق تو آشفت.




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، شعر، دلنوشته، عطش،
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 4 مرداد 1389 توسط مسعود جعفرزاده