تبلیغات
. - آیه نوزدهم _ دیار بی کسی
.

تن تبار کوچه گردُ عاشق سودای شب

         ای به دل غمدیده ی ایام تاریک سحر،

           شب دراز و گرگِ شب بیدارِ بیدارست هنوز

گر که گویی ره به ره، رنگین کمانها نقش شادی

                            بر سرت لاله فشانی می کنند؛

         حتماً هرگز تو نمی دانی که این نگشوده سّرِ بی زبان،

                    این گنه آلوده ی ایامِ تب

                        همچو درد سیلی فرجام شب،

            بر دلت معنای شیرین محبت را گرانی می کند.

 

ای غزل خوانِ دیار بی کسی

        صبح فردایی که سر تا گوشِ تو

    لبریز امواج خیانت می شود،

      آنزمان گندابه ی عشق و هوس،

         جسم ویران تو را غرق تلاطم می کند.

 

قصه پردازِ جوان ژنده پوش

       خواب غفلت گونه ی ساز و نوا،

             هم طراز شعر تاریک سحرگاهان

  ترا در عمق شب گم می کند.

 

ای بلاگردان گل های سپید،

ای بلادیده ز خارِ عاشقی

گر که تصویر زمان را بر بوم دنیا آوری،

جز سیاهی و سپیدی،این دو رنگ،

              گویی دگر رنگی نمی آید پدید.

 

فردا، زمانی که ابر این دنیا رود،

          آسمان گرگ و میش شهر ما،

          همچو چاهِ تیره رنگی خود نمایی می کند

     آنزمان شاید بدانی در دیارِ بی کسی

                            قلبتم با تو غریبی می کند ...




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، شعر، دلنوشته، دیار بی کسی،
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 12 خرداد 1389 توسط مسعود جعفرزاده