تبلیغات
. - آیه پانزدهم _ سجاده ی دل
.

تقدیم به بزرگمردان ایرانی و شهیدان 8 سال دفاع مقدس که برای حفظ میهن و ناموس ما، سبکبالانه، با جان در مقابل دشمن ایستادند...


صدای تیر و رگباری جنون آور،

                مرا از خود برون آورد؛

من از مردن نمی ترسم،

           ازین دنیا کمی خستم،

زپستی و سیاهی ها،

              ولی مردانه می جنگم.

برای مرگ،

      گهی ترسان، گهی بی تاب و سرمستم.

گهی جان بر کف و عاشق،

     گهی با شک و تردید، غرق جدال هستم.

نه ...

    با دل عهد بستم،

          برای ایرانم بگیرم جان،

و مردانه ایستاده ام اینک،

                بر پای این پیمان.

ایستاده ام محکم، بر دشمنی یاغی،

تمام ایمانم را ز تن جویم.

برای این پیمان،

       سجاده ی دل را،

            با خون خود شویم.

مرا ناگه به خود خواند،

             دلاور مرد ایرانی،

که سربند یا زهرایی، بر بسته به پیشانی.

و گویی راز دلم خوانده:

تو هم از مرگ گریزانی ...؟!!

       تو هم با شک، سرود زندگی خوانی ...؟!!

و می گویم، من آهسته و مغموم،

                تو هم ...؟!!

و پاسخ می دهد،

 چو سهمگین رعدی محکم و غران:

     دیگر نه ...

گر نهال عمر شود خشکان،

              چو شاخه ای بی برگ

نمی ترسم من از مردن،

                   هراسم نیست از مرگ.

مرا از مرگ هراسی نیست،

                    چو می دانم طعم شهادت چیست!!

شهادت عالمی دارد،

     هزاران حمد و ثنا دارد،

                 شهادت بوی خدا دارد.

شهادت شهد مردان خداییست،

          شهادت قله ی آمال رویاییست،

                                         شهادت ...

تصمیم راهت را به دل بسپار،

          تو را در دل ندای فتح و ایمانست.

می دانم:

تو هم از شب گریزانی !!

تو همچون من، سرود صبح را زیر لب خوانی!!

تو آن شمعی فروزنده،

               تو شیر میدانی.

تو با مردانگی آخر،

             بر عهدِ دلت مانی.

                    ****

دانستم در آخرین دیدار،

            که این دنیا خیالش نیست.

و او دانست،

      مرگ هرگز زوالش نیست.

و آرزویش هست،

         دهد وصیتش بر باد،

                   ورا ترکش مجالش نیست ...

آری، و او دانست، طعم شهادت چیست...!!

                       .

                       .

                       .

         و او دیگر کنارم نیست ...

                   و قلبم پاسخش را بر زبان آورد:

برای مرگ قرارم نیست،

      چو می دانم طعم شهادت را،

             چو دانم راز شهادت چیست ...!!

مرا دیگر خزانی نیست ...!!

و می خندم،

         مرا در دل صبح روشنست اکنون،

                    و می نازم به عشق خویش، چون عاشقی مجنون.

سربند یا زهرایی به دل دارم ( بستم )،

                             و همچون سجاده قلبم،

                                     پیکرم فوّاره ایست از خون ...




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، شعر، دلنوشته، سجاده ی دل،
نوشته شده در تاریخ شنبه 10 بهمن 1388 توسط مسعود جعفرزاده