تبلیغات
. - آیه چهارم_ تو می آیی ...
.
  تقدیم به منتظری، که دل ها همه انتظار آمدنش را می کشند تا همه دل های بی قرار را به آغوش عدالت خواهی خود در بر گیرد... یا مهدی

جمعه ای آمد و باز،

      در دلم غوغائیست،

  باز انتظارُ، اشک چشمان ترم غرق تمنائیست.

                      باز نگاهم دل پر مهر تو را می خواند، 

و دل غمناک و ترم می داند،

                 که تو می آیی... !!

و رهانیم ز کابوس دلم،

                     ناجی غمکده تنهایی.

 و ندای دل من می گوید:


یک نفر هست که در آواز بهار،

                       رخت امید به تن دارد،

  یک نفر هست که مژگان طبیعت را،

   سرمه ای از گل خوشرنگ شقایق کارد.

 گر رخت عزا بر تن دنیا دیدی،

       یک نفر هست که پرچین نگاهش،

گِله از دار جهان برچیند.

  یک نفر هست در آغوش بگیرد گرم، 

                                  همه دل های حزین.

  نفری هست نوازد، نغمه ی شادی به یقین.

 تو اگر غمگینی،

     گر جهان عطشان عدالت خواهیست،

               گر یتیمان بی قرارند به دامانش،

  بیرق نومیدی و غم را به در آرید، 

چو کسی هست برآرد، پرچم مهر به آغوش جهان.

            می دانم،

                 آدینه شبی، می تراود عطرِ گل یاسی ز اذان.

 یک نفر هست، نوازشگر اشک بی قرارت

    یک نفر هست بکارد گل نرگس، به خزان بی بهارت.

تو که غرق غم و تاریکی شبهائی،

        یک نفر از دل خورشید برون خواهد جُست، 

که نجاتت دهد از تنهائی.

        باز نگاهم دل پر مهر تو را می خواند

  پلک دلم باز پرید

         پس دلم می داند،

                  که تو می آیی... !!

                              که تو می آیی ... !!




برچسب ها: آیه های پریشانی، مسعود جعفرزاده، دلنوشته، کوتاهه، شعر، تو می آیی،
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 9 اردیبهشت 1388 توسط مسعود جعفرزاده